با اینکه جنگ امروز در خاورمیانه جنگ تفنگها نیست، اما با زمین گذاشتن تفنگ نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی می تواند پایان یابد. جنگی که امروز ما در خاورمیانه شاهد آن هستیم، بیشتر از آنکه یک جنگ عاملی باشد، جنگی است که نتیجه ی سیاستهای ۴۷ساله جمهوری اسلامی در ایران و منطقه می باشد. جمهوری اسلامی بجای سیاست صلح و برقراری روابط نزدیک با همسایگان خود، راهی را انتخاب کرد که این رژیم و کشور را منزوی کرد. و کشتن هزاران ایرانی در اعتراضات دی ۱۴۰۴ آخرین تیری بود که این رژیم به خود شلیک کرد.
جنایتهای جمهوری اسلامی
جمهوری اسلامی یک رژیم جنایتکار است. و این جنایتها را بوسیلهی نیروهای امنیتی خود در ایران و نیروهای نیابتی در منطقه مرتکب می شود. اگر نیروهای امنیتی سلاحهای خود را زمین بگذارند، ماشین کشتار این رژیم متوقف خواهد شد. در اینصورت هم نیروهای امنیتی مصونیت جانی خواهند داشت و هم مردم ایران و منطقه نفس راحتی خواهند کشید. این نیروها باید به این واقعیت رسیده باشند که در این جنگ فرماندههان رده بالایشان کشته شده اند و ادامهی مقاومت یعنی کشته شدن و تداوم چرخه کشتار در ایران. نیروهای امنیتی هم جزئی از مردم ایران هستند و خانواده و قوم و خویش آنها در ایران هستند. برای حفظ جان خود و نزدیکان خود گذاشتن سلاح به زمین منطقی ترین و انسانی ترین حرکت می باشد.
واقعیت این است که پیوستن نیروهای امنیتی به صفوف مردم، کشتار و نا عدالتی را متوقف خواهد کرد. اگر نیروهای بسیج، سپاه، انتظامی به خدمت مردم باور دارند، باید برای به وجود آوردن آینده روشن به مردم بپیوندند. مردمی که در طی این ۴۷ سال هیچ چیز به جز یک زندگی عادی به دور از سایه جنگ و تحریم و سرکوب نخواسته اند. جمهوری اسلامی در برآورده کردن خواسته های مردم، چه اقتصادی، چه امنیتی و چه اجتماعی شکست خورده است. پیوستن نیروهای مسلح به مردم نشانه ای خواهد بود که این نیروها همانند مردم ایران خواستار امنیت، عدالت، و صلح هستند.
