در ایران عرصهای نیست که سپاه در آن ورود نکرده باشد. از اقتصاد گرفته تا سیاست و رسانه؛ سپاه برای خود دکانی باز کرده است. این گروه تروریستی حتی در عرصه هنر هم وارد شده و با تولید آثار ایدئولوژیکی سعی دارد تا سیطره خود را در جامعه گسترش دهد. در این نوشته کوتاه سعی خواهیم تا دخالتهای سپاه در ورزش و بخصوص فوتبال را بررسی کنیم.
در ایران فوتبال یکی از پر طرفدارترین ورزشهاست. تیمهای پایتخت با هواداران میلیونی دوستداران این ورزش را به استادیوم های فوتبال می کشانند. در سالهای اخیر تیمهایی همچون تراکتور و سپاهان هم در شهرهای دیگر توانستند خیل عظیمی از طرفدار را برای خود جمع کنند. فوتبال ورزشی است که با کنترل آن می توان بخشی از جامعه را سازماندهی کرد. این ورزش همچنین یکی از ورزشهای پردرآمد می باشد که بار تجاری فراوانی دارد. این دو عامل دلایل کافی برای ورود سپاه به این عرصه شده است. سرداران سپاه به مدیرعاملان باشگاههای فوتبال منصوب شده و این عرصه را نیز قبضه کرده اند.
قبضه فوتبال
اولین سردار سپاهی که راه ورود دیگر سرداران را به فوتبال ایران را باز کرد، سردار اکبر غمخوار بود. او در اوایل دهه هشتاد به مدیرعاملی یکی از پرطرفدارترین تیم های فوتبال ایران یعنی پرسپولیس رسید. سردار غمخوار قبل از رسیدن به این پست در تعاون سپاه و بنیاد مستضعفان مشغول کار بود. پس از او یکی دیگر از سرداران شناخته شده سپاه، سردار آجرلو، به این سمت رسید و سالها فوتبال ایران را در کنترل خود داشت. همچنین سرداران سپاه دیگری در تیمهایی همچون: سپاهان، تراکتور، فجر سپاسی و دهها تیم دیگر به مدیرعاملی رسیدند.
علی دایی، بازیکن افسانه ای فوتبال ایران وقتی از سرمربی گری تیم سایپا کنار گذاشته شد، پرده از هویت یکی دیگر سرداران سپاه برداشت. کسی که حکم اخراج علی دایی را امضا کرده بود مدیرعامل باشگاه یعنی مصطفی مدبری بود. اگرچه علی دایی مدعی شد که او همان غفور درجزی دولق، سردار سپاه می باشد. غفور درجزی دولق عضو نیروی قدس سپاه بوده و در پرونده ترور میکونوس هم نقش داشت.
سپاه با ورود به تمام عرصه ها آنجا را به فساد کشیده است. برای همین است که در این جام جهانی کشورهای میزبان از دادن ویزا به اعضای سپاهی تیم ملی فوتبال ایران خودداری می کنند.
بیشتر بخوانید:
