از دیرباز استفادهی بهینه از نور خورشید در فصل تابستان مورد توجه دانشمندان، سیاستمداران و اقتصاددانان بوده است. یکی از نخستین افرادی که به طور جدی این موضوع را مطرح کرد، ویلیام ویلت بود. او برای نخستین بار پیشنهاد داد که در فصل تابستان ساعتها را یک ساعت به جلو بکشند تا مردم بتوانند از نور طبیعی روز بیشتر استفاده کنند.
تاریخچه تغییر ساعت
در سال ۱۹۰۸ ویلیام ویلت طرحی را برای حفظ زمان تابستانی به پارلمان بریتانیا ارائه داد، اما در آن زمان با استقبال چندانی روبهرو نشد. پس از مرگ او در سال ۱۹۱۵، تلاشهای وی مورد توجه دوباره قرار گرفت و در نهایت در سال ۱۹۱۶ پارلمان بریتانیا قانون حفظ زمان تابستانی را تصویب کرد. این قانون بهطور رسمی موجب شد که ساعتها در فصل تابستان یک ساعت جلو کشیده شوند تا از روشنایی روز بیشترین بهره گرفته شود.
تأثیرات این قانون
یکی از مهمترین اهداف این قانون، صرفهجویی در مصرف انرژی بود. در زمان جنگ جهانی اول، کاهش مصرف سوخت و انرژی اهمیت زیادی داشت و اجرای این قانون موجب شد تا در مصرف برق و زغالسنگ صرفهجویی قابل توجهی صورت گیرد.
علاوه بر صرفهجویی انرژی، این قانون تأثیر اجتماعی نیز داشت. با طولانیتر شدن ساعات روشن روز، مردم تمایل بیشتری به انجام فعالیتهای بیرونی، تفریح و ورزش پیدا کردند. همچنین این تغییر باعث افزایش آگاهی عمومی دربارهی موضوعات محیطزیستی و اهمیت صرفهجویی در منابع طبیعی شد.
از سوی دیگر، قانون زمان تابستانی بریتانیا الگویی برای سایر کشورها شد. به مرور، بسیاری از کشورهای جهان برای بهرهمندی از مزایای مشابه، این قانون را پذیرفتند و اجرا کردند.
قانون حفظ زمان تابستانی در اصل تلاشی برای هماهنگی بیشتر انسان با طبیعت بود. این قانون نه تنها موجب صرفهجویی در مصرف انرژی شد، بلکه باعث تغییر در سبک زندگی و افزایش توجه به محیط زیست گردید. گرچه در برخی کشورها اجرای آن با انتقادهایی روبهرو شده، اما تأثیر اجتماعی آن همچنان برجای مانده است. این قانون نمادی از اندیشه بشر برای استفادهی هوشمندانهتر از زمان و منابع طبیعی می باشد.
بیشتر بخوانید:
