پیامدهای گسترده‌ی جنگ فراتر از میدان نبرد مردم را تحت تاثیر قرار میدهد. کودکان به ویژه در میان آسیب‌پذیرترین گروه ها قرار دارند. و در میان این گروه، کودکان مبتلا به اوتیسم هستند که نیازها و حساسیت‌های خاص آنها، آنها را به‌ویژه در برابر تأثیرات ویرانگر جنگ آسیب‌پذیرتر می‌کند. هرج‌ومرج، آوارگی و ترومای ناشی از جنگ می‌تواند تأثیرات عمیق و ماندگاری بر سلامت روانی، عاطفی و جسمی آنها داشته باشد.
اختلال در روال
کودکان مبتلا به اوتیسم اغلب در زندگی روزمره خود به ساختار و روال پیش‌بینی‌پذیری متکی هستند. جنگ این عناصر اساسی را مختل می‌کند و آنها را به محیطی از عدم اطمینان و ترس فرو می‌برد. از دست دادن ناگهانی محیط‌های آشنا، تخریب خانه‌ها و نیاز به فرار به مکان‌های ناآشنا می‌تواند برای هر کودکی طاقت‌فرسا باشد، اما برای کودکان اوتیستیک، این تغییرات به‌ویژه ناراحت‌کننده هستند. حس ناشی از انفجارهای بلند، آژیرها و اردوگاه‌های شلوغ پناهندگان می‌تواند اضطراب آنها را تشدید کرده و منجر به فروپاشی روانی یا انزوای اجتماعی آنها شود.
دسترسی به آموزش
دسترسی به مراقبت‌های تخصصی و آموزش نیز برای این دسته از کودکان یک مسئله حیاتی است. در مناطق جنگ‌زده، مدارس و مراکز درمانی اغلب تخریب یا غیرقابل دسترس می‌شوند و کودکان اوتیستیک را از حمایت‌های لازم برای توسعه مهارت‌های اساسی محروم می‌کنند. خانواده‌ها ممکن است برای یافتن منابع یا متخصصانی که اوتیسم را درک می کنند، دچار مشکل شوند. علاوه بر این، انگ اجتماعی مرتبط با اوتیسم در برخی فرهنگ‌ها ممکن است این کودکان و خانواده‌هایشان را بیشتر منزوی و چالش‌های آنها را تشدید کند.
چه باید کرد؟
در زمان جنگ، خانواده‌ها می‌توانند اقدامات مؤثری برای حمایت از کودکان مبتلا به اوتیسم انجام داده تا تأثیرات منفی ناشی از جنگ را کاهش دهند. ایجاد حس روال و برنامه‌ریزی، حتی در محیط‌های ناپایدار، می‌تواند راحتی و پیش‌بینی‌پذیری را برای کودکان فراهم کند. ایجاد یک فضای آرام و مناسب برای حساسیت‌های حسی می‌تواند به کاهش اضطراب ناشی از صداهای بلند کمک کند. راهکارهایی مانند استفاده از هدفون و یا موسیقی کلاسیک برای فراهم آوردن آرامش بیشتر برای این افراد توصیه میشود.
خانواده‌ها باید همچنین ارتباط را در اولویت قرار دهند و از ابزارهای بصری یا زبان ساده برای توضیح تغییرات و اطمینان دادن به کودک استفاده کنند. منابع محلی یا بین‌المللی، مانند گروه‌های حمایتی یا درمانی، می‌توانند راهنمایی‌های ضروری را به این خانواده ها ارائه دهند. همچنین، حفظ ارتباط عاطفی و ارائه اطمینان مداوم می‌تواند به کودکان اوتیستیک احساس امنیت بدهد، حتی در مواجهه با چالش‌های جنگ.
بیشتر بخوانید:
دروقت جنگ کودکان محروم میماند از درس و تحصیل کودکان روحیه شأن ضعیف میشود