سرنخهای ژنتیکی ممکن است به انسان در فهم سرعت پایین زندگی تنبلها کمک کنند. در یک مطالعه جدید، پژوهشگران شیوه زندگی بسیار کند این حیوانات را به «ژنهای جهنده» باستانی مرتبط با میتوکندری ساختارهای سلولی که انرژی تولید میکنند پیوند زدند.
چه اتفاقی افتاد؟
برای بررسی این موضوع، دانشمندان ژنوم تنبل دوانگشتی را در کنار ژنوم دهها پستاندار دیگر تحلیل کردند. بر اساس گزارش “ساینس آلرت” توجه آنها بر روی ترانسپوزونها متمرکز بود، بخشهایی از دی ان ای که اغلب «ژنهای جهنده» نامیده میشوند، زیرا میتوانند جابجا شوند یا از خود در نقاط جدید ژنوم نسخه برداری کنند.
پژوهشگران نشانههایی یافتند که این عناصر بیش از ۳۰ میلیون سال درتنبلها فعال باقی ماندهاند. برخی از توالیهایی که پابرجا ماندند با میتوکندری که انرژی را درون سلولها تولید میکند و همچنین با ژنهای دیگری مرتبط با سوخت وساز پیوند داشتند. این الگوی ژنتیکی ممکن است به توضیح زیستشناسی غیرعادی تنبلها کمک کند. آنها کمترین میزان سوخت وساز را در میان همه پستانداران دارند و همچنین به حرکت بسیار کند مشهورند. برخلاف بسیاری از پستانداران، تنبل ها دمای بدن خود را به طور پیوسته تنظیم نمیکنند. این ویژگیها به جای آنکه یک عیب محسوب شود، ممکن است بازتاب دهنده سازگاریهای ژنتیکی باشند که طی میلیونها سال شکل گرفتهاند.
اهمیت این موضوع
کامیلا مازونی، ژنتیک شناس تنوع زیستی در مؤسسه لایبنیتس برای پژوهشهای باغوحش و حیات وحش در آلمان گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که تنبلها ممکن است «سیستمهای پشتیبان» ژنتیکی را تکامل داده باشند که به جبران «میتوکندری آرام» آنها کمک کرده و سبک زندگی منحصربه فردشان را پشتیبانی میکند.» یک احتمال این است که تنبلها مسیرهای ژنتیکی جایگزینی را تکامل دادهاند که به سلولها اجازه میدهد تحت تقاضای انرژی بسیار پایین به فعالیت ادامه دهند.
این موضوع اهمیت گسترده تری دارد. اختلال در عملکرد میتوکندری در مشکلات عمده سلامت انسان از جمله دیابت، بیماریهای عصبی مخرب، تحلیل عضلانی و اختلالات مرتبط با پیری دخیل است. این مطالعه به این معنا نیست که درمانهای جدید به زودی در راه هستند. اما الگویی طبیعی از چگونگی حفظ سلامت سلولها در شرایط کم انرژی ارائه میدهد. درک این فرایند میتواند در نهایت به پژوهش در زمینه حفظ بافت، مراقبت های ویژه و بیماریهای متابولیک کمک کند. دانشمندان همچنین خاطرنشان کردند که ژنهای جهنده میتوانند در انسان مضر و با سرطان مرتبط باشند. به این معنا که هر مطالعه پزشکی نیازمند پیگیری دقیق است.
دیگران چه میگویند؟
پدرو گالانته، زیستشناس مولکولی در بیمارستان سیریو لیبانس در برزیل، افزود: «ردههای سلولی تنبل ممکن است الگویی طبیعی برای درک چگونگی کنار آمدن موجودات با حالتهای کمانرژی و آنچه در بیماری به اشتباه پیش میرود، ارائه دهند.»
مارسلا اولیانوسیلوا، بیوانفورماتیک دان در مؤسسه ولکام سنگر، گفت: «با مطالعه حیوانات غیرعادی مانند تنبلها، گاهی راه حلهای زیستی را کشف میکنیم. که در انسان هرگز تکامل نیافته است.»
بیشتر بخوانید:
