زمانبندی بهینه غذا خوردن یا مفهوم روزهداری متناوب، ساده است: برای مدتی کمتر غذا خوردن برای بهبود متابولیسم. اما واقعیت پیچیدهتر از این است. یک مطالعه جدید نشان میدهد که برخی از اشکال روزهداری متناوب، نشانگرهای سلامت متابولیک یا قلبی عروقی را تغییر نمیدهند.
محققان، به رهبری تیمی از موسسه تغذیه انسانی آلمان، ۳۱ زن دارای اضافه وزن را به مدت دو هفته در دو برنامه روزهداری متناوب مختلف قرار دادند. برنامهها ۸ صبح تا ۴ بعد از ظهر یا ۱ بعد از ظهر تا ۹ شب بود، نوع خاصی از روزهداری متناوب که به عنوان خوردن با محدودیت زمانی شناخته میشود.
در حالی که زمانبندی برنامهها متفاوت بود، پارامترهای رژیم غذایی یکسان بودند: شرکتکنندگان میتوانستند مانند حالت عادی غذا بخورند و بنابراین همان مقدار کالری کل را دریافت کنند.
اثرات قلبی-متابولیکی
البته این زنان مقداری وزن کم کردند. اما سایر مزایایی که ممکن است بر اساس تحقیقات قبلی انتظار میرفت – از جمله کاهش سطح قند خون، کاهش فشار خون و کاهش کلسترول – در دادهها نشان داده نشد. این امر سوالاتی را در مورد میزان اثربخشی این برنامههای روزهداری زمانبندیشده ایجاد کرد.
محققان در مقاله خود در این باره نوشتند: “اثرات مفید قلبی-متابولیکی ممکن است ناشی از محدودیت کالری باشد. و نه کوتاه شدن خود بازه زمانی غذا خوردن.”
“در این آزمایش تقریباً ایزوکالری، پس از دو هفته هیچ بهبودی در پارامترهای متابولیک مشاهده نشد.”
یافتهها نشان میدهد که ممکن است کاهش کالری به جای خودِ غذا خوردن با محدودیت زمانی باشد که شاخصهای کلیدی سلامت درون بدن را افزایش میدهد. اگرچه باید در نظر داشت که این یک مطالعه نسبتاً کوچک و کوتاهمدت بود.
زمان بدنی و داخلی ما
علاوه بر کاهشهای متوسط وزن بدن در این مطالعه، محققان تغییراتی را در ساعت بدن شرکتکنندگان مشاهده کردند. زمانبندی ریتمهای شبانهروزی آنها، از جمله آنهایی که بدن را به سمت خواب سوق میدهند، بر اساس برنامه تغییر کرد.
این شواهد بیشتری است بر اینکه ساعتهای داخلی ما را میتوان تا حدی توسط زمان نوشیدن و خوردن و همچنین از طریق سایر محرکها کنترل کرد. این میتواند به عنوان مثال در مشکلات سلامتی مرتبط با غذا خوردن در اواخر شب نقش داشته باشد. کسانی که میخواهند وزن کم کنند یا متابولیسم خود را بهبود بخشند، باید نه تنها به ساعت، بلکه به تعادل انرژی خود نیز توجه کنند.”
مصرف کالری و زمانبندی
بهبود سلامت متابولیک به ویژه هنگام مقابله با مقاومت به انسولین و دیابت اهمیت دارد. یافتههای آینده ممکن است نحوه ساختار رژیمهای غذایی را برای افرادی که دارای چنین شرایطی هستند یا در معرض خطر ابتلا به آنها هستند، تغییر دهد.
محققان مشتاقند به بررسی رابطه بین مصرف کالری و زمانبندی کالری ادامه دهند. این امکان وجود دارد که در سناریوهای هیپوکالری (زمانی که کالری محدود میشود)، زمانبندی بر نشانگرهای بیولوژیکی سلامت تأثیر بگذارد.
انواع مختلف روزهداری متناوب همچنان توسط محققان مورد تجزیه و تحلیل قرار میگیرد. مطالعات میتوانند از نظر رژیمهای غذایی مجاز، شرکتکنندگان، مدت زمان مطالعه و مزایای سلامتی اندازهگیری شده، تفاوت قابل توجهی داشته باشند.
“اینکه آیا زمان غذا خوردن در شرایط هیپوکالری میتواند به تغییرات متابولیکی نیز کمک کند. و اینکه آیا زمانبندی بهینه غذا خوردن بین افراد متفاوت است، مستلزم بررسی در مطالعات آینده است.”
بیشتر بخوانید:
