در گونههایی از میمون که عمدتا از درختان بالا میروند و از خم کردن پشت برای بالا رفتن عمودی از درختان استفاده میکنند، پای جلویی کوتاه تری از گونه هایست که دوپا و چهارپا رونده دارند. بنابراین تیم پرانگ تمرکز خود را به پای جلویی آردی معطوف کرد. آنها با استفاده از عرض تروکلئای تالوس یا سطح مفصلی بالایی تالوس، جرم تقریبی بدن او را محاسبه کرد. پیش از این استدلالهایی وجود داشت مبنی بر اینکه مورفولوژی تروکلئای تالوس ممکن است بهترین شاخص برای نحوه حرکت میمونها و انسانهای اولیه نباشد. گوریلها، شامپانزهها، بونوبوها و گیبونها نسبت به جرم بدنشان پاهای جلویی کوتاهی دارند، در حالی که اورانگوتانها و میمونهای بزرگتر بلندترین پاهای جلویی را دارند. پای جلویی انسان از پای جلویی شامپانزهها و گوریلها بلند تر و از آن میمونها کوتاه تر است، اما هنوزهم با بونوبوها شباهتهای مشترکی وجود دارد.
تفاوت ها و تشابهات
میمونها و میمونهای آفریقایی با پاهای بلندتر باید دارای استخوان تالار تروکلئا پهنتری باشند. همانطور که انسانها نیز استخوان تالار تروکلئا پهنی به نصبت طول پا و جرم بدن دارند. در آردی، استخوان تالار تروکلئا به طور گستردهای با جرم تخمینی بدن او مرتبط است، در حالی که عرض این استخوان در پشت، مانند شامپانزهها و انسانها است. جنبههایی از استخوان تالوس آردی وجود دارد که در شامپانزهها، گوریلها و میمونهای موجود نیز دیده میشود. در میمونها و میمونهای آفریقایی ، این ویژگیها نشان دهنده چهارپا بودن گیاه خواران یا توانایی راه رفتن روی چهار دست و پا با کف پاها است. در حالی که آردی برخی از این ویژگیها را نشان میدهد، پاهای او تکامل بیشتری یافته بودند. این موجود مکانیسم های بهبود یافتهای برای نیروی محرکه نشان داد که برای راه رفتن روی دو پا برای ما ضروری خواهد بود.
نظرات محققان
محققان گفتند: «استخوان تالوس “آردی” کاملا شبیه میمون آفریقایی نیست، زیرا در برخی از ویژگیها تغییراتی شبیه به انسان تباران را نشان میدهد. در مجموع، این نتایج با تکامل انسان و شامپانزه از یک جد درختی تعمیم یافته که فاقد سازگاری برای چهارپا راه رفتن روی زمین، بالا رفتن عمودی و معلق ماندن بود، مغایرت دارد.»
از درختان نوردان گرفته، تا چهار پا رو ها و دو پا رو ها، انسان تباران خود را از میمونها و بوزینهها متمایز کردند. زیرا پاهایی در آنها ایجاد شد که کمتر برای گرفتن اشیا و بیشتر برای تحمل وزن آنها روی زمین مناسب بود. شاید این دقیقا همان روشی باشد که ما سرانجام توانستیم بایستیم.
بیشتر بخوانید:
