هزاران تماشاگر در آخر هفته برای تماشای یک رویداد ورزشی که بیشتر شبیه یک فیلم علمی تخیلی بود به پکن سفر کردند. برای دیدن رقابت بیش از ۵۰۰ ربات انساننما در مسابقاتی که اولین دوره از « المپیک ربات های انساننما » نام گرفته است. در این رویداد سه روزه، ۲۸۰ تیم روباتیک از ۱۶ کشور از جمله چین، ژاپن، آلمان و ایالات متحده حضور داشتند که در قالب ۲۶ رشته مختلف به رقابت پرداختند.
مراسم افتتاحیه با حضور رباتهای پرچمدار، راهپیمایی ربات ها و اجرای مشترک برنامه های رقص بین انسان ها و ربات های انسان نما آغاز شد. شرکت کنندگان انسان نما هم در ورزش های سنتی از جمله کیک بوکسینگ، فوتبال و دو میدانی و همچنین در اجرای وظایف دقیقی مانند تفکیک دارو و تمیز کردن به رقابت پرداختند.
مکس پولتر، یکی از اعضای تیم فوتبال رباتیک آلمان، در مصاحبه با رویترز گفت: « ما به اینجا آمدهایم تا بازی کنیم و برنده شویم. اما به تحقیق نیز علاقهمندیم. شما می توانید بسیاری از رویکردهای نوین و هیجان انگیز را در این مسابقه آزمایش کنید. اگر چیزی را امتحان کنیم و نتیجه نداد، تنها بازی را باخته ایم. این ناراحت کننده است اما خیلی بهتر از سرمایه گذاری هنگفتی است برای محصولی که شکست خورده است».
در همین منوال، شکست ها هم در این رقابت کم نبود. ویدئوهای منتشر شده از رویدادها نشان میدهد که رباتهای دوپا به طرز عجیبی زمین می خورند. و اغلب به صورت خیلی ابتدایی و مستقیم با همدیگر برخورد می کردند.
نقایص و ناکامی ها
در اولین رویداد رقابت ها که مسابقه دوی ۱۵۰۰ متر بود، سر یکی از ربات ها در حالی که در حال دور زدن یک پیچ بود از بدنه خود جدا شد و زمین افتاد. و دیگری هم پس از زمین خوردن یک بازوی خود را از دست داد. چند تا از ربات ها نتوانستند مسابقه را تمام کنند و چند تای دیگر حتی از خط شروع فراتر نرفتند. ربات برنده اچ-وان نام داشت که توسط شرکت چینی «یونی تری» ساخته شده است. اچ-وان توانست مسافت یک و نیم کیلومتری را در مدت ۶ دقیقه و ۲۹ ثانیه بدود که فعلا بسیار کندتر از ورزشکاران دو میدانی است. رکورد فعلی انسان در این رشته ورزشی ۳ دقیقه و ۲۶ ثانیه است.
تعاملات ناشیانه مشابه در رویدادهای دیگر مسابقات نیز گزارش شده است. انسان نماها در مسابقه کیک بوکسینگ هر وقت که ضربه ای پرت می کردند و به هدف نمی خورد یا جا خالی میدادند، نمی توانستند تعادلشان را حفظ کنند و به زمین می افتادند. انسان نماهای فوتبالیست نیز پس از کوچکترین تماس با هم یکدیگر روی زمین می افتادند. چندین ربات که با تکان دادن، رقصیدن و نواختن ساز برای سرگرم کردن جمعیت برنامه ریزی شده بودند نیز پس از زمین افتادن توسط سرپرست هایشان به خارج صحنه منتقل شدند.
جاناتان آیتکن، مهندس دانشگاه شفیلد انگلستان می گوید: «هنوز تا ساخت انساننماهایی که بتوانند خودایستا و در محیطهای کنترل نشده مثل انسان عمل کنند خیلی دور هستیم».
بیشتر بخوانید:
