روزهای زیبا از این سرزمین سالهاست که رخت بربسته است. چهل و هفت سال روزی نبوده که مردم ایران بدون رنج و غم روزگار خود را سپری کنند. در طول این سالها سهم مردم ایران خون بوده و اعدام و ناامیدی. اما هیچ رژیمی با ظلم پایدار نمی ماند و جمهوری اسلامی هم در سراشیبی سقوط قرار گرفته است. آه مادرانی که فرزندان آنها را این رژیم به جوخه های اعدام سپرد امروز دامان این رژیم را گرفتار کرده است. آه هزاران جوان ایرانی که در میادین ایران فریاد آزادی سر دادند و جان خود را فدای آینده زیبای این سرزمین کردند، یکی پس از دیگری جان قاتلان آنها را می گیرد. با کشته شدن هر سردار سپاه دل مادر حدیث و ندا و نیکا و پویا و محسن و مجیدرضا شاد می شود و امید به آزادی ایران در دلها زنده می شود.
عاقبت قاتلان
جمهوری اسلامی در طول این سالها بزرگترین ظلمها را در حق مردم ایران کرده است. از ایران زندانی ساخته که شهروندانش محبوس آن بوده و هر صدای اعتراض و آزادی از این بند با کشتن هزاران پایان یافته است. اما این بار صدای آزادیخواهی مردم ایران را جهان شنیده است و جمهوری اسلامی دیگر مثل قبل توان سرکوب ندارد. ضاربان و شکنجهگران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی یکی پس از دیگری از روزی زمین محو می شوند. با اینکه این روزها سخت است و جمهوری اسلامی ایران را درگیر جنگی طاقت فرسا کرده، اما دور نیست که روزهای زیبا در این سرزمین هم طلوع کند.
روزهای خوبی که مردم ایران در رفاه و آرامش و آزادی باشند. آزادی برای همه، نه برای قشر خاصی. روزهای زیبایی که بجای تنش آفرینی این کشور مرکز صلح و آرامش در منطقه باشد. بجای اینکه درآمدهای نفت و گاز صرف موشک سازی و حمایت گروههای نیابتی باشد، برای توسعه ایران بکار برده شود. جوانان ایران برای رسیدن به آرزوهای خود راهی دیار غربت نشوند و ایران برای همه ایرانیان باشد.
بیشتر بخوانید:
من آینده را در چشمان شان دیدم