امروز، جنبش کارگری در ایران روزهای سختی را میگذراند. کارگران از سویی باید با موج بی سابقه فقر و بیکاری دست و پنجه نرم کنند و از سوی دیگر فشار سنگین حاکمیت جمهوری اسلامی بر آنها سایه انداخته است. اقشار مختلف کارگران در ایران، اعم از کارگران صنایع فولاد، نفت و گاز و پتروشیمی، کارگران بخش های حمل و نقل و اتوبوسرانی، کارگران در بخش های آموزش و تعلیم و تربیت و … در دورانی به سر میبرند که مبارزات آنها علیه رژیم جمهوری اسلامی به سخت ترین دوران خود رسیده است. رژیمی که با خصوصی سازی صنایع ایران و بخشش آنها به سپاه پاسداران باعث ایجاد انحصار طلبی گسترده و فساد بی حد و حصر شده است.
تبعات ناشی از بحران اقتصادی
به گزارش اقتصاد آنلاین، غلام حسین محمدی، وزیر کار اظهار داشت که طبق برآوردهای اولیه، در طی جنگ بین یک تا دو میلیون فرصت شغلی از بین رفته است. علیرضا محجوب، دبیرکل خانه کارگر نیز در یک نشست خبری اذعان داشت که ۱۳۰ هزار نفر به شکل مستقیم بیکار شده. و ۶۰۰ هزار فرصت شغلی نیز به صورت غیر مستقیم از بین رفته است. او همچنین هشدار داد که تبعات ناشی از بحران اقتصادی به مردم ایران صدمه ای بسیار فراتر از این ارقام خواهد زد. نابودی کارخانه ها و زیرساخت های کشور از یک سو و قطعی اینترنت و نابودی فرصت های شغلی آنلاین برای مردم، حوزه های مختلف کاری را تحت تاثیر قرار داده است. این در حالیست که بسیاری از کارگران، چه فعال در حوزه دیجیتال و چه فعال در صنایعی مانند پتروشیمی از هیچگونه پوشش بیمه یا بازنشستگی برخوردار نیستند.
سرکوب کارگران
با وجود این اظهارات، رژیم همچنان در حال دستگیری کارگران معترض است، روندی که سالهاست ادامه دارد. دستگیری و شکنجه کارگران نیشکر هفت تپه، دستگیری کارگران شرکت پتروشیمی رازی و … همگی با وارد کردن اتهامات واهی مانند “تبانی علیه نظام” و “اخلال در نظم عمومی” با هدف خفه کردن صدای اعتراض به حق کارگران علیه سیستم ظلم و جور رژیم. در شرایط کنونی، گرامیداشت کارگران ایران و مطالبات به حق آنها در روز اول ماه مه و همبستگی علیه خصوصی سازی و انحصار طلبی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی امریست واجب. پیوستن جنبش کارگری به جنبش های مدنی و جنبش زنان و همچنین همبستگی مردم ایران بر علیه خفقان ایجاد شده توسط رژیم و تشدید این خفقان به بهانه جنگ تنها راه رهایی از وضعیت بغرنج کنونی است.
برای کارگران ایرانی هرروز اول ماه مه است. هرروز است که کارگری در زندان های جمهوری اسلامی جان میبازد. هرروز است که کارگری باید شرم بیکاری را تحمل کند، هرروز کارگری راهی زندان میشود. طمع سپاه باید پایان یابد، انحصار طلبی باید پایان یابد، ثروت ایران باید به مردم ایران بازگردانده شود.
بیشتر بخوانید:
