فریادهای سوزناک مادر مبین دل هر انسانی را به درد می آورد. او جسم بی جان فرزند خود را بغل کرده و به زبان مادری خود، ترکی، فریاد می زند که دیر آمده است و نتوانسته فرزند خود را از دست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی نجات دهد. مبین یکی از هزاران جوان ایرانی بود که در اعتراضات مسالمت آمیز اخیر هدف گلولههای نیروهای سرکوبگر خامنهای قرار گرفت. او فوتبالیست و اهل شهر خوی بود. او با خانواده خود در تهران زندگی می کرد. عاشق فوتبال بود و در تیم “امیدهای پیکان” بازی می کرد. او برای فرداهای زیبا و آزاد همچون دیگر هم سن و سالهای خود در خیابان فریاد “مرگ بر دیکتاتور” سر داد. جواب این فریاد گلوله بود. نیروهای سپاه و بسیج در شهرهای ایران خون هزاران جوان را ریختند.
نقش جوانان
اگر به اعتراضات اخیر نگاهی تحلیلی داشته باشیم می بینیم که جوانان در صف اول اعتراضات بودند. برای همین است که اکثر کشته شدگان جوانان و نوجوانان هستند. جوانان بزرگترین قشر قربانی سیاستهای جمهوری اسلامی هستند. این رژیم یا با مغزشویی آنها را در جبهه های خاورمیانه به کشتن می دهد و یا اینکه در خود ایران آنها را به قتل میرساند. خامنهای و نیروهای سرکوبگرش از آرزوهای جوانان ایران ترس دارند. آنها بر این امر واقفند که سیاستهای غلطشان دیگر بین جوانان ایران ارزشی ندارد. برای همین با تمام توان خود سعی در سرکوب صدای جوانان ایران هستند.
مبین، سپهر، ایلیا تنها چند تن از نامهای جوانان ایرانی است که خونشان در خیابانها جاری شده است. اما نکتهای که خامنهای و مزدورانش نمی خواهند درک کنند این است که این نسل ترسی از آنها ندارند. چندین سال است که قاتلان خامنهای در میادین و نیزارها جوانان ایرانی را به رگبار می بندند اما هر بار این جوانان هرچه پرقدرت تر به خیابانها باز می گردند. صاحب این سرزمین و آیندهاش جوانان ایرانی هستند و آنها روزی بر سرزمین و آینده خود حاکم خواهند شد.
بیشتر بخوانید:
