خرسهای قهوهای آپنین، که به خرسهای قهوهای مارسیکان نیز معروف هستند، هزاران سال است که در مرکز ایتالیا با انسانها همزیستی دارند. قدمت آنها به امپراتوری روم برمیگردد. این نزدیکی طولانی مدت با جمعیتهای انسانی، بر ساختار ژنتیکی خرس ها تأثیر گذاشته و منجر به تغییرات رفتاری و فیزیکی شده است که آنها را از سایر جمعیتهای خرس قهوهای متمایز میکند. مطالعهای که در مجله «زیستشناسی و تکامل مولکولی» منتشر شده است، نشان میدهد که چگونه تعاملات انسانی، تکامل این موجودات منزوی را شکل داده است.
خرس های قهوه ای آپنین ایتالیا
خرسهای قهوهای آپنین، بومی کوههای آپنین ایتالیا، تقریباً دو هزار تا سه هزار سال پیش از سایر خرسهای قهوهای اروپایی جدا شدند. انزوای آنها، که ناشی از گسترش کشاورزی و افزایش تراکم انسانی است، حداقل هزار و پانصد سال ادامه داشته است. امروزه، تنها حدود پنجاه قلاده از آنها در طبیعت باقی مانده است. با گذشت زمان، این خرسها در مقایسه با همتایان خود در اروپا، آمریکای شمالی و آسیا، بدنهای کوچکتر، ویژگیهای چهره منحصر به فرد و به ویژه خلق و خوی ملایم تر و مطیعتری پیدا کردهاند.
محققان ژنوم ۱۳ خرس قهوهای آپنین را تجزیه و تحلیل کرده و آنها را با خرسهای قهوهای اسلواکی و آمریکای شمالی مقایسه کردند. این مطالعه، گونههای ژنتیکی مرتبط با کاهش پرخاشگری و تهاجم در خرسهای آپنین را نشان داد. این تغییر احتمالاً ناشی از اقدامات انسانی بوده است، زیرا خرسهای متهاجم در طول نسلها کشته شدهاند و خرس آرامتر را برای تولید مثل و انتقال ژنهای خود رها کردهاند.
این انتخاب غیرعمدی برای صفات کمتر پرخاشگرانه، به خرسها اجازه داده است تا با محیط تحت سلطه انسان سازگار شوند. با این حال، این مطالعه همچنین شواهدی از کاهش تنوع ژنتیکی و افزایش همخونی در میان خرسهای قهوهای آپنین، نتیجه انزوای طولانی مدت آنها، را نشان داد. در حالی که همخونی و تنوع ژنتیکی کم میتواند منجر به مشکلات سلامتی و نقصهای ژنتیکی شود، سازگاریهای رفتاری خرسها به آنها کمک کرده است تا برای هزاران سال در نزدیکی انسانها زنده بمانند. محققان پیشنهاد میکنند که حتی در جمعیتهای کوچک و منزوی که فرسایش ژنومی را تجربه میکنند، سازگاریهای ژنتیکی میتوانند نقش مهمی در کاهش خطرات انقراض داشته باشند.
چشم انداز آینده
این یافتهها پیامدهای مهمی برای تلاشهای حفاظتی دارند. برای افزایش تنوع ژنتیکی، طرفداران محیط زیست ممکن است وارد کردن خرسهای قهوهای از مناطق دیگر را در نظر بگیرند. با این حال، ویژگیهای رفتاری این پیوندها باید به دقت ارزیابی شود تا از افزایش درگیریهای انسان و حیات وحش جلوگیری شود.
استراتژیهای حفاظتی فعلی بر بهبود اتصال زیستگاهها با پیوند دادن مناطق حفاظتشده تمرکز دارند. و به خرسها فضای بیشتری برای پرسه زدن و همزیستی مسالمتآمیز با انسانها میدهند. این رویکرد در چشمانداز پرجمعیت ایتالیا، جایی که سنتهای انسانی و حیات وحش عمیقاً در هم تنیده شدهاند، چالش برانگیز است.
بیشتر بخوانید:
