اولویت‌های رژیم ایران مدت‌هاست که مورد مناقشه بوده است و گزارش‌های اخیر مبنی بر انتقال ۲۰۰ میلیون دلار به حزب‌الله لبنان تنها باعث خشم بیشتر مردم ایران شده است. با توجه به اینکه کشور با تورم تاریخی، کاهش ارزش پول و کمبود گسترده کالاهای ضروری از جمله دارو دست و پنجه نرم می کند، اولویت رژیم برای نیروهای نیابتی خود بر رفاه شهروندانش، تکان دهنده است.
هشدار صندوق بین‌المللی پول
اقتصاد ایران در سال‌های اخیر در حال سقوط آزاد بوده است، به طوری که ارزش ریال کاهش یافته و قیمت کالاهای اساسی به شدت افزایش یافته است. وضعیت به قدری وخیم است که حتی صندوق بین‌المللی پول که معمولاً بی‌طرف است، نسبت به وخامت وضعیت اقتصادی هشدار داده است. در همین حال، رژیم به دادن پول و منابع به نیروهای نیابتی خود ادامه می دهد و به نظر می رسد که از رنج مردم خود بی خبر است. انتقال ۲۰۰ میلیون دلار به حزب الله آخرین نمونه از این پدیده است و خشم گسترده‌ای را در میان ایرانیان برانگیخته است. در حال حاضر ایرانیان احساس می کنند این رژیم بیشتر از اینکه به نیازهای اولیه آنها توجه کند، نگران از دست دادن قدرت خود در منطقه است.
نیابتی ها الویت شماره یک رژیم
این پدیده جدیدی نیست. رژیم ایران طی دهه‌ها، میلیاردها دلار را به نیروهای نیابتی از جمله حزب‌الله، حماس و شبه‌نظامیان شیعه در عراق و سوریه سرازیر کرده است. این گروه ها برای پیشبرد اهداف منطقه ای رژیم استفاده میشوند که اغلب به بهای بی ثباتی و ناامنی در منطقه تمام شده است. اما شاید آنچه که بیشتر از همه خشم برانگیز است این است که اولویت های رژیم بیشتر تحت تأثیر ایدئولوژی است تا ارزیابی منطقی از نیازهای کشور. مردم ایران چیز زیادی نمی خواهند – آنها فقط می خواهند قابلیت تهیه مایحتاج اولیه خود مانند غذا، دارو و سرپناه را داشته باشند. آنها می خواهند بتوانند با عزت زندگی کنند و از ترس مداوم عدم اطمینان اقتصادی رها شوند.
در عوض، به نظر می رسد که رژیم تحت تأثیر یک چشم انداز مذهبی برای گسترش انقلاب اسلامی در سراسر منطقه، بدون در نظر گرفتن هزینه ای که مردم خود می پردازند، قرار دارد. این چشم‌اندازی است که تاریخ آن را باطل کرده است و منجر به درگیری‌ها و بی‌ثباتی‌های بی‌شماری در منطقه شده است. جامعه بین المللی نیز به طور فزاینده ای از اولویت های رژیم ناامید شده است. و تحریم هایی را برای محدود کردن حمایت آن از نیروهای نیابتی اعمال کرده است. اما این تحریم ها تأثیر محدودی داشته است و رژیم همچنان راه هایی برای دور زدن آنها پیدا می کند.
کلید تغییر
در نهایت، راه حل این مشکل در دست خود مردم ایران است. آنها باید از دولت خود بخواهند که نیازهای آنها را بر آرمان های ایدئولوژیک خود اولویت دهد. آنها باید پاسخگویی و شفافیت را مطالبه کرده و مایل باشند که رهبران خود را در قبال اقداماتشان مسئول بدانند. البته با توجه به سابقه طولانی رژیم در سرکوب مخالفان و خرد کردن آنها، این کار آسان نخواهد بود. با ادامه وخامت وضعیت در ایران، ضروری است که جامعه بین المللی به حمایت از مردم ایران در مطالبه تغییرات ادامه دهد. جامعه بین المللی باید به فشار بر رژیم برای اولویت دادن به مردم خود بر نیروهای نیابتی اش ادامه دهد. و باید مایل باشد که به کسانی که رنج می برند کمک های بشردوستانه ارائه کند.
مردم ایران سزاوار دولتمردانی بهتر از این هستند. آنها سزاوار دولتی هستند که به نیازهای آنها اولویت دهد، برای رفاه آنها بکوشد و به آنها احترام بگذارد. وقت آن است که رژیم نیازهای مردم را بر آرمان های ایدئولوژیک خود اولویت دهد و جامعه بین المللی از آنها در این مطالبه حمایت کند.
بیشتر بخوانید:
