دانشگاهها در آگاهی بخشی و اعتراضات مسالمت آمیز در همه جوامع، به خصوص جوامعی که با دیکتاتوری اداره می شوند، نقش اساسی بازی می کنند. برای همین است که جملهی “دانشگاه زنده است” زبانزد همه می باشد. بعد از اعتراضات دی ماه در ایران که همراه با سرکوب شدید نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بود و به کشته شدن هزاران تن از ایرانیان انجامید، این روزها صدای دادخواهی بار دیگر از دانشگاهها شروع شده است.
دانشجویان در اعتراض به بازداشت ها و سرکوبهای شدید جمهوری اسلامی با شعارهایی در محکومیت این رژیم و دیکتاتور آن سعی دارند تا صدای خود را به گوش جهانیان برسانند. اما سران جمهوری اسلامی بار دیگر بجای گوش دادن به خواست دانشجویان-این قشر تحصیل کرده-سعی دارند تا بار دیگر صدای آنها را سرکوب کند.
سرکوب آینده
دانشجویان سرمایه ملی هر کشوری هستند. آنها با تحصیل و یادگیری دانش فرداها، آیندهی سرزمین خود را رقم می زنند. اگر از لحاظ رتبه بندی علمی و دانش و کیفیت دانشگاهی به کشورهای جهان نگاه کنیم می بینیم که کشورهای پیشرفته با دانشگاههایشان توسعه یافته اند. دولت در این کشورها با حمایت از دانشگاه ها شرایط را برای تحصیل با کیفیت برای دانشجویان مهیا می کند. اما در ایران عکس این موضوع را شاهد هستیم. جمهوری اسلامی تمام تلاش خود را صرف مقابله با تحصیل دانشجویان کرده است. اعتراض حق دانشجو میباشد و جواب اعتراض نه دستگیری و سرکوب بلکه پاسخگو بودن به خواستهی فرد معترض است.
هیچ رژیمی در جهان نمی تواند با سرکوب دانشجو و ملت خود توسعه یافته و مشکلات روز را حل کند. سرکوب روشی است که رژیمهای توتالیتر برای ایجاد خفقان از آن استفاده می کنند. روند سرکوب اعتراضات مردم و دانشجویان نمیتواند تا ابد ادامه داشته باشد. جمهوری اسلامی باید در سیاستهای غلط خود تجدید نظر کند و از سرکوب دانشجویان دست بردارد. هیچ رژیمی با سرکوب به حیات خود ادامه نداده است. جمهوری اسلامی هم از این قاعده مستثنی نیست.
بیشتر بخوانید:
