
آبدانان این روزها تنها نام یک شهر در استان ایلام نیست؛ صدای مردمی است که زیر بار اندوه، خشم و بیپاسخماندن جان انسانها ایستادهاند. پس از واژگونی اتوبوس حامل کارکنان پتروپالایش دهلران و جانباختن ۱۳ نفر، خیابانهای این شهر شاهد اعتراض شهروندانی بود که مطالبهشان روشن است: پاسخگویی، عدالت و احترام به جان کارگرانی که دیگر به خانه بازنگشتند. آنها بار دیگر شعار مرگ بر دیکتاتور سر دادند تا در گوش ناشنوای مسئولین جمهوری اسلامی طنین بیاندازد.
خبرگزاری هرانا روز چهارشنبه ۲۷ آبان گزارش داد که شمار بازداشتشدگان در جریان این اعتراضات به دستکم شش نفر رسیده است. بازداشت معترضان، در حالی رخ میدهد که خانوادههای جانباختگان و مردم آبدانان هنوز با پرسشهای بیپاسخ بسیاری روبهرو هستند؛ پرسشهایی درباره مسئولیت، ایمنی، و چرایی حادثهای که ۱۳ خانواده را داغدار کرد.
مرگ بر دیکتاتور
در میان شعارها، صدایی بیش از دیگر صداها شنیده شد: «مرگ بر دیکتاتور». این شعار فقط یک واکنش لحظهای نیست؛ پژواکی است از سالها خشم انباشته، از تجربه سوگهایی بارها بیپاسخ مانده و از مردمی که میگویند جان انسانها نباید به عددی در گزارشها تبدیل شود.
یاد روزهای ۱۸ و ۱۹ دی نیز در این فضا زنده میشود. روزهایی که اعتراض و سرکوب، خشم و امید، در حافظه جمعی مردم ایران درهم تنید. آبدانان امروز در امتداد همان حافظه ایستاده است: حافظه مردمی که حتی در سوگ، حق پرسیدن را از خود سلب نمیکنند و حتی زیر فشار بازداشت و تهدید، صدای مطالبه عدالت را خاموش نمیگذارند.
در آبدانان، سوگ خصوصی نمی ماند. مرگ ۱۳ کارگر به زخمی عمومی بدل شده؛ زخمی که مردم با حضور در خیابان، با شعار و با مطالبهگری از فراموششدنش جلوگیری میکنند. صدای آبدانان، صدای خانوادههایی است که عزیزانشان را از دست دادهاند و صدای شهری است که میگوید: حقیقت را نمیتوان بازداشت کرد. دیروز قلب خسته اما خشمگین ایران در آبدانان تپید. قلبی که می خواهد بار دیگر زیبا و سربلند بتپد.
بیشتر بخوانید:





