
معلمی یکی از بنیادیترین مشاغل هر جامعه است؛ زیرا کیفیت آموزش امروز، آینده علمی، اقتصادی و فرهنگی کشور را تعیین میکند. با این حال، بسیاری از معلمان در ایران با واقعیتی تلخ روبهرو هستند: حقوق یکماه آنان گاه تنها هزینه حدود ده روز زندگی عادی را پوشش میدهد. هزینه اجاره مسکن، خوراک، درمان، رفتوآمد، پوشاک و هزینه تحصیل فرزندان، پیش از پایان ماه بخش عمده درآمد یک خانواده فرهنگی را میبلعد.
خبرگزاری ایلنا گزارش داد که میانگین دلار دریافتی فرهنگیان از حدود ۶۳۶ دلار در سال ۱۳۹۵ به ۱۰۹ دلار در پاییز ۱۴۰۵ رسیده است. در حالیکه حقوق یک معلم با ۱۵ سال سابقه حدود ۲۵ میلیون تومان است، خط فقر در شهرهای بزرگ بین ۸۵ تا ۹۱ میلیون تومان می باشد.
سهم محدود قشر فرهنگی
مشکل اصلی آن است که در ساختار بودجه و تصمیمگیری، آموزشوپرورش اغلب در جایگاهی پایینتر از بسیاری از نهادهای پرهزینه قرار میگیرد. در حالی که مدارس با کمبود امکانات، کلاسهای پرجمعیت و فشار بر معلمان روبهرو هستند، منابع عمومی باید با شفافیت بیشتری به سمت آموزش، سلامت و رفاه مردم هدایت شوند. مردم حق دارند بدانند بودجه کشور چگونه توزیع میشود و چرا سهم معلم، مدرسه و دانشآموز از امکانات عمومی تا این اندازه محدود است.
منابع کشور برای از ما بهتران
سپاه پاسداران نیز بهعنوان گروهی نظامی در ساختار سیاسی و اقتصادی ایران، سهم بسزایی در ایجاد این وضعیت دارد. هنگامی که نهادهای نظامی و وابسته به آنها در بخشهای گسترده اقتصادی حضور دارند، انتظار عمومی این است که فعالیتها، بودجهها و عملکرد اقتصادی آنها شفاف و پاسخگو باشد. گسترش نفوذ اقتصادی نهادهای نظامی، در شرایطی که معلمان برای گذران زندگی به چند شغل روی میآورند، این پرسش را پررنگتر میکند: چرا منابع کشور بهگونهای مدیریت نمیشود که کرامت معلم و کیفیت آموزش در اولویت قرار گیرد؟
قدردانی نمایشی
معلمی که پس از ساعات مدرسه ناچار به کار دوم و سوم است، فرصت کافی برای مطالعه، طراحی درس، بهروزرسانی علمی و رسیدگی به خانواده ندارد. نتیجه این فشار، فرسودگی شغلی، کاهش انگیزه و آسیب دیدن کیفیت آموزش است. زیان این وضعیت فقط متوجه معلمان نیست؛ دانشآموزان، خانوادهها و در نهایت کل جامعه هزینه آن را خواهند پرداخت.
احترام به معلم با شعار، مراسم و پیامهای مناسبتی محقق نمیشود. احترام واقعی یعنی حقوق عادلانه، امنیت شغلی، بیمه کارآمد. امکان تأمین مسکن و مشارکت واقعی فرهنگیان در تصمیمهایی که به زندگی و کار آنان مربوط است. حکومت باید پاسخگو باشد که چرا معلم، با وجود نقشی چنین حیاتی، نباید بتواند با یک حقوق ماهانه زندگی آبرومندانهای داشته باشد.
وزارت آموزش و پرورش باید مسئول باشد و نقش خود را در فراهم آوردن رفاه برای قشر فرهنگی فراهم کند. این وزارت باید با پرسیدن سوالات سخت از حکومت و به خصوص سران سپاه پاسداران که در تمام حوزه ها اعم از حوزه های آموزشی و فرهنگی نفوذ کرده، به دفاع از قشر فرهنگی بیاید. سرمایهگذاری در آموزشوپرورش هزینه نیست؛ سرمایهگذاری برای آینده کشور است. تا زمانی که اولویت بودجه و سیاستگذاری از رفاه مردم، آموزش و کرامت معلمان فاصله داشته باشد و صرف ماجراجویی های نظامی شود، بحران معیشتی فرهنگیان ادامه خواهد یافت. اصلاح این وضعیت نیازمند شفافیت، پاسخگویی نهادهای حکومتی و بازنگری جدی در اولویتهای اقتصادی کشور است.
بیشتر بخوانید:






