بعد از شروع آتش بس بین جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا، وقت آن رسیده تا درباره مسبب و بازندهی اصلی این جنگ بحث کنیم. چرا این جنگ شروع شد و چه کسی بازندهی این جنگ می باشد؟ اگر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران در طول این ۴۷ سال بجای ایجاد تنش در منطقه برای رفاه مردم ایران فعالیت می کردند آیا جنگ امروز رخ می داد؟ رژیم ایران اگر بجای سرمایه گذاری برای پیشبرد اهداف موشکی و اتمی خود برای توسعه سطح زندگی مردم ایران سرمایه گذاری میکرد آیا ما شاهد منفجر شدن بمبها در ایران بودیم؟ اگر این رژیم بجای کشتن مردم خود در خیابانها و میادین شهرها، برای گسترش آزادی و حق اعتراض شرایط را فراهم می کرد آیا امروز مقرهای نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بمباران می شد؟ پس مسبب اصلی این جنگ جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است.
بازنده جنگ
سران جمهوری اسلامی و سرداران سپاه ناله های پیروزی سر می دهند. حال بازندهی این جنگ بعد از ۴۰ روز کیست؟ کدام یک از طرفین رهبر خود را در این جنگ از دست داد؟ فرماندهان نظامی کدام یک از طرفین در طول این درگیریها کشته شدند؟ مقرهای نظامی و مهماتی و فرودگاههای نظامی کدامین با خاک یکسان شد؟ جواب همهی این سئوالها بی شک جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی به بهای فقیر شدن ملت خود سالها ثروت ملی را برای تسلیحات نظامی صرف کرد. در طول این جنگ ما شاهد آن بودیم که شهرک های موشکی میلیارد دلاری یکی پس از دیگری مورد هدف قرار گرفته و زیر کوهها دود می شوند.
سوال های بسیاری را در مورد ادعای “برد” جمهوری اسلامی میتوان مطرح کرد. اگر جمهوری اسلامی ادعا می کند که پیروز این نبرد بوده است چرا مردم ایران هنوز از داشتن اینترنت محروم هستند؟ چرا اجازه نمی دهد تا مردم با خارج از ایران ارتباط داشته باشند؟ آنکه مسبب این جنگ بودند و بازنده نیز کسی نبود جز خودشان. با تغییر روایت نمی توان حقیقتی که برای مردم ایران نهان است را کتمان کرد. باشد که سردمداران جمهوری اسلامی به رفتارهای تنش زای خود پایان داده و ایران را از این بیشتر ویران نکنند.
