جمهوری اسلامی در طول ۴۷ سال حاکمیت خود در ایران قربانیان زیادی داشته است. ارتش بی شک یکی از بزرگترین قربانیان این رژیم بوده است. سیاستهای دوگانهی جمهوری اسلامی در طول این سالها باعث شده تا این نیرو نه به یک نیروی نظامی ملی بلکه به یک نیروی ضعیف و گوش به فرمان فرماندهان سپاه پاسداران تبدیل شود. رژیم ایران از بدو تاسیس اعتمادی به ارتش ایران نداشت و برای همین در موازی با این نیروی نظامی، سپاه پاسداران را ایجاد کرد. سپاه بیشتر از آنکه یک نیروی نظامی باشد، یک نیروی سرکوب در داخل ایران و خارج است.
بودجه ارتش
با بررسی بودجه نظامی جمهوری اسلامی واقعیت قربانی بودن ارتش بار دیگر خود را به وضوح نشان می دهد. بودجهای که برای این نیرو در سال ۱۴۰۵ در نظر گرفته شده است، تقریبا یک سوم بودجه سپاه می باشد. در تضاد کامل با ثروت بیکران سپاه، ارتش به طور سیستماتیک با کمبود بودجه مواجه شده و تواناییهای آن رو به زوال گذاشته است. ارتش ایران ساختاری دوگانه دارد و ارتش و سپاه به عنوان نیروهای جداگانه و گاه رقیب عمل میکنند. با این حال، سپاه سهم بیشتر را از بودجه دفاعی، تقریباً دو سوم، دریافت میکند و ارتش را با سلاحهای قدیمی و منابع محدود رها میکند.
رژیم هرگز به این نیرو اعتماد نکرده است. هرگز برای فداکاریها و تعهد ارتش به ملت ارزشی قائل نبوده است. ارتشیان نگهبانان واقعی ایران و وارثان یک سنت نظامی پرافتخار هستند. نباید از آنها خواسته شود برای رژیمی بجنگید که از آنها میترسد، آنها را از منابع محروم میکند و ارتشی موازی را به قیمت تضعیف آنها ثروتمند میسازد.
زمان آن فرا رسیده است که ارتشیان در وفاداری خود تردید کنند. آیا در کنار سپاه فاسد و خودخواه میایستند، یا در کنار مردم ایران که زیر یوغ آنها رنج میبرند؟ سپاه چهره واقعی خود را نه به عنوان مدافع ایران، بلکه به عنوان یک موجود انگلی که خون حیات ملت ما را میمکد، نشان داده است. مردم ایران آغوش خود را باز کرده است تا مدافعان اصلی آن یعنی ارتشی ها را پیش خود ببینند.
بیشتر بخوانید : ارتشی محافظ مردم باش نه مقابل مردم
